هفتم مهرماه، سالروز میلاد مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور دولت چهاردهم است؛ شخصیتی که سرنوشت او طی دهه‌های اخیر با تلاقی کم‌نظیر دانش پزشکی، مدیریت اجرایی و حضور در بطن سیاست ورزی کشور رقم خورده است. بازخوانی سیر تکوین هویت سیاسی و اجتماعی او، تصویری دقیق‌تر از سکاندار فعلی قوه مجریه ترسیم می‌کند.
ریشه‌های خانوادگی و آغاز مسیر آموزش
مسعود پزشکیان در هفتم مهر ۱۳۳۳ در مهاباد، واقع در استان آذربایجان غربی چشم به جهان گشود. پدرش، محمدعلی و مادرش، محبوبه سودبخش که نسبت خویشاوندی نزدیکی داشتند، پس از اشتغال پدر در بخش دارویی بیمارستان شیر و خورشید مهاباد، در این شهر سکونت گزیدند.
پزشکیان دوره‌های آغازین تحصیل را در مهاباد سپری کرد و سپس راهی ارومیه شد. او در فاصله سال‌های ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۲ در هنرستان کشاورزی ارومیه دیپلم صنایع غذایی دریافت کرد؛ با این حال، خدمت سربازی در زابل نقطه عطفی در تغییر مسیر زندگی او شد و پس از آن گام در مسیر دانش پزشکی نهاد.
از پزشکی عمومی تا فوق‌تخصص جراحی قلب
پزشکیان با ورود به دانشگاه علوم پزشکی تبریز، دوره دکتری حرفه‌ای پزشکی را در سال ۱۳۶۴ با موفقیت به پایان رساند. او سپس در سال ۱۳۶۹ موفق به اخذ دانشنامه تخصص جراحی عمومی شد و سه سال بعد، در سال ۱۳۷۲ مدرک فوق‌تخصص جراحی قلب و عروق را از دانشگاه علوم پزشکی ایران دریافت کرد و به عنوان جراح قلب و استاد دانشگاه به خدمت ادامه داد.
تراژدی خانوادگی و پایبندی به تربیت فرزندان
پزشکیان در سال‌های دانشجویی با فاطمه مجیدی، متخصص زنان و زایمان ازدواج کرد. ثمره این پیوند چهار فرزند، سه پسر و یک دختر بود. اما سال ۱۳۷۳ آزمونی دشوار را برای او رقم زد؛ سانحه دلخراش رانندگی جان همسر و یکی از پسران را گرفت. پزشکیان پس از این ضایعه اندوه‌بار، تمام اهتمام خود را به پرورش سه فرزند دیگر معطوف کرد و تجدید فراش نکرد.
امروز، زهرا پزشکیان، تنها دختر خانواده و دانش‌آموخته کارشناسی ارشد مهندسی شیمی از دانشگاه صنعتی شریف است که در برنامه‌های رسمی در کنار پدر دیده شده است. یوسف پزشکیان در هیئت علمی دانشگاه فعالیت پژوهشی و آموزشی دارد و مهدی پزشکیان نیز در حوزه مهندسی برق به تحصیل پرداخته است.
پله‌های مدیریت دانشگاهی و ورود به قوه مجریه
پزشکیان پس از فعالیت‌های آموزشی در کسوت مدرس فیزیولوژی و ریاست بیمارستان قلب شهید مدنی تبریز، از سال ۱۳۷۳ تا ۱۳۷۹ سکان ریاست دانشگاه علوم پزشکی تبریز را در دست گرفت. این تجارب مدیریتی راه او را به وزارت بهداشت باز کرد؛ ابتدا در جایگاه معاون سلامت و سپس به عنوان وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در دولت اصلاحات خدمت کرد.
پنج دوره در بهارستان و تکیه بر کرسی نایب‌رئیسی
با پایان دوره وزارت، پزشکیان از حوزه انتخابیه تبریز، آذرشهر و اسکو راهی مجلس شورای اسلامی شد و اعتماد مردم این حوزه را در دوره‌های هشتم، نهم، دهم، یازدهم و دوازدهم جلب کرد. مهم‌ترین دستاورد پارلمانی او، احراز کرسی نایب‌رئیسی اول مجلس در دوره دهم بود؛ جایگاهی که موقعیت سیاسی او را تثبیت کرد.
فراز و نشیب‌های انتخاباتی تا فتح پاستور
پزشکیان پیش از پیروزی در سال ۱۴۰۳، دو بار دیگر بخت خود را در انتخابات ریاست‌جمهوری آزموده بود؛ انصراف در سال ۱۳۹۲ و عدم احراز صلاحیت در سال ۱۴۰۰. اما در انتخابات زودهنگام سال ۱۴۰۳، پس از کشیده شدن رقابت به دور دوم، اکثریت آرای عمومی را به خود اختصاص داد و راهی پاستور شد.
عرصه دیپلماسی بین‌المللی؛ صدای تهران در سازمان ملل
آغاز به کار دولت چهاردهم همزمان با تحولات حساس منطقه‌ای و جهانی بود. حضور مسعود پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک و سخنرانی در برابر سران جهان، نقطه ثقل فعالیت‌های دیپلماتیک دولت جدید را نمایان کرد؛ جایی که وی با دفاع صریح از منافع ملی و مواضع ایران، بر ضرورت استمرار گفت‌وگو، دیپلماسی سازنده و کاهش تنش‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای تأکید ورزید.
منبع: پایگاه تحلیلی اقتصاد آنلاین / بازتنظیم: تحریریه گناباد امروز
